Arjan van dam is auteur van het boek 'De kunst van het falen'. Hij geeft geeft trainingen op het gebied van motivatie en doceert psychologie. Arjan houdt zich al jaren bezig met het thema werkplezier. Een belangrijke sleutel (in werkplezier) blijkt te liggen in hoe we tegen fouten aankijken. Zien we fouten als een faalmoment of als een leermoment? Op dit gebied verricht Arjan wetenschappelijk onderzoek. Keer op keer wordt bevestigd dat een leergerichte houding meer vruchten afwerpt dan een prestatiegerichte houding. Leer leren!
Het leven wordt leuker als je leert 
Zoals we nu weten (uit alle onderzoeken) wordt het leven een stuk leuker als je gericht bent op leren. Je wordt creatiever, je krijgt meer zelfvertrouwen, je wordt socialer, je bent sneller bereid te helpen, je angst neemt af, vertrouwen komt ervoor in de plaats, je strategisch bewustzijn neemt toe, je gaat meer ondernemen wat erop wijst dat je energieniveau stijgt. Nou dat is nogal wat! Wat nu nog matter of research is, is de stressbestendigheid. Die neemt hoogstwaarschijnlijk toe met leergerichtheid. Dat je wel moe wordt maar minder snel uitgeput raakt (kleinere herstelbehoefte). Dat zou natuurlijk helemaal mooi zijn. Dat leren als een soort buffer werkt. 
Leren is geen middel maar een doel 
De ondertitel van ‘De kunst van het falen’ luidt: Hoe je door effectief te leren succesvol kunt presteren. Ik vergeet die ondertitel vaak, die blijft niet hangen bij me. Het is me ook gaan irriteren, de strekking van die ondertitel. Als je leert om te presteren dan blijft het slotakkoord presteren. Maar meesterschap zelf is het doel of zou het doel moeten zijn. Heb plezier in het aanleren van vaardigheden. Bij presteren bestaat toch altijd het gevaar dat je een slaaf wordt (van iemand anders of van jezelf). Dat het nooit genoeg is. Ik ben nu bezig met de psychologie van het genoeg. Mensje nooitgenoeg, zoals mijn vrouw het noemt. Die is goed met titels. 
Wat we willen bootsen we na 
Begeerte is mimetisch (iets wat je nabootst). Je leert begeren van een ander. Basale behoeften hoef je niet te leren (zoals poepen, plassen, slapen, voeden) maar verlangens zijn aangeleerd. Dit is echt fascinerend. Er zijn onderzoeken die aantonen dat als je iemand ziet kijken naar een bepaald object, je dit object meer waardeert dan wanneer de ander zijn ogen er niet op heeft gericht. We spiegelen verlangen. Je kan je dus sterk afvragen of we wel zo autonoom zijn als dat we denken te zijn (dat wat ik wil is een authentiek verlangen). We zijn veeleer kopiërende organismen die voortdurend in verbinding staan met onze omgeving. Dit maakt het extra belangrijk in wat voor omgeving je verkeert. Leergerichtheid kopieer je namelijk evengoed. In een leergerichte omgeving slaan mensen veel sneller aan het leren dan in een prestatiegerichte omgeving. 
Kies je voorbeelden 
Het is even slikken wanneer je je realiseert dat je vooral bestaat uit dat wat je overneemt van de ander. Dit gegeven sluit niet aan bij de romantische visie. Die zegt: je bent uniek en autonoom. Het individualisme komt hieruit voort. Het idee van individualiteit is niet altijd even zinnig. Je bent niks zonder de ander, we zijn super afhankelijk van elkaar. We kunnen wel spelen dat we de ander niet nodig hebben. Bijvoorbeeld I fucking need nobody zingen voor een zaal van tig duizend mensen (zing het dan in je eentje op de wc). De realiteit blijft dat we sterk verbonden zijn. De realiteit is ook dat we elkaar aan de lopende band na-apen. Dit proces kan je voor je laten werken. Kies heel bewust je voorbeelden. Kopiëren doe je hoe dan ook. Je hebt wel enige invloed op wat je kopieert. 
Voel je geïnspireerd (in plaats van bedreigd) 
Naast die mimetische begeerte (nagebootst verlangen) is er ook nog de rivaliserende begeerte (het net iets meer of het beter willen hebben dan de ander). De neiging om je te vergelijken met anderen is moeilijk te onderdrukken. Maar als iemand iets beter kan dan jij en je kijkt daar vanuit een lerende houding naar, dan gebruik je het als inspiratiebron. Als je het net zo goed of beter wil kunnen (prestatiedoeloriëntatie) dan de ander, is het een bedreiging.

Wat denk je hiervan?

Back to Top